در سال‌های اخیر، مفهوم شهر هوشمند به‌عنوان رویکردی نوین در مدیریت و برنامه‌ریزی شهری، با تأکید بر بهره‌گیری از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات مطرح شده است. با این حال، این رویکرد در بیشتر موارد مؤلفه‌های زیست‌محیطی و کیفیت تجربه‌ی زیستی شهروندان را به‌صورت یکپارچه درنظر نگرفته و ادغام آن با الگوهای طبیعت‌محور همچون بیوفیلیک می‌تواند به‌عنوان راهبردی برای ارتقاء سلامت روانی، تعامل اجتماعی و پایداری محیطی مطرح شود. بدین منظور پژوهش حاضر با هدف ادغام این دو پاردایم و تدوین الگوی توسعه‌ی شهر هوشمند مبتنی بر رویکرد بیوفیلیک در کلان‌شهر تبریز نگارش شده است. روش تحقیق در پژوهش حاضر از نظر نوع آمیخته، از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت اکتشافی می‌باشد که در راستای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار Amos استفاده شده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که بیشترین تأثیرگذاری بر توسعه‌ی شهر هوشمند بیوفیلیک در تبریز به ترتیب مربوط به مؤلفه‌های حکمروایی و مدیریت شهری، اجتماعی و انسانی، فناوری و زیرساخت هوشمند، زیست‌محیطی و اکولوژیک و کالبدی و فضایی با ضرایب 74/0، 73/0، 66/0، 63/0 و 52/0 بوده است. همچنین در بین مؤلفه‌های فرعی بیشترین تأثیرگذاری مربوط به مؤلفه‌های سیاست‌گذاری یکپارچه، عدالت فضایی، پایش و ارزیابی مستمر، مدیریت هوشمند منابع و مشارکت شهروندی می‌باشد. این مؤلفه‌ها در سطوح برنامه‌ریزی مختلف (برنامه‌ریزی فضایی، مدیریت محیط‌زیست، معماری و فضاهای عمومی، فرهنگ و آموزش، سیاست‌گذاری شهری)، راهبردهای بیوفیلیک و ابزار هوشمندسازی قابلیت اجرایی دارند.

توسعه‌ی شهری شهر هوشمند شهر بیوفیلیک کلان‌شهر تبریز.