استفاده ازهوش مصنوعی در محیط‌های آموزشی در عصر حاضر بدون شک شیوه‌های تدریس و تجربه‌های یادگیری را به‌صورت بنیادین متحول ساخته است. این فناوری‌ها هر چند ظرفیت‌های چشمگیری برای ارتقای عملکرد تحصیلی و بهینه‌سازی فرایندهای آموزشی فراهم می‌آورند، در عین حال گسترش سریع آن‌ها موجب بروز دغدغه‌های اخلاقی مهمی شده است. یکی از مهم ترین این دغدغه‌ها نقض اصول اخلاق علمی است؛ زیرا امکان تولید آسان و گسترده محتوا از طریق ابزارهای هوش مصنوعی، مرز میان اصالت پژوهش ناشی از تلاش انسان و متن تولیدشده به‌طور خودکار توسط ماشین را نامشخص می‌سازد. این شکل نوظهور از تخلف علمی، که با به‌کارگیری نادرست محتوای تولید شده توسط ماشین مشخص می‌شود، می تواند بنیان‌های کلیدی آموزش عالی یعنی اصالت فکری، مالکیت فردی اثر و مسئولیت‌پذیری پژوهشی را به چالش ‌کشد. بر این اساس، پژوهش حاضر به بررسی چالش‌های ناشی از رواج روزافزون استفاده از هوش مصنوعی در نگارش دانشگاهی و پیامدهای آن بر افزایش احتمال سرقت ادبی می‌پردازد؛ مسئله‌ای که می‌تواند تهدید جدی با روند رو به افزایش برای اصالت و یکپارچگی نظام علمی محسوب شود. مطالعه حاضر همچنین پیشنهادهایی برای مدرسان و مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌دهد تا بتوانند راهبردهای کارآمدی برای پیشگیری از استفاده نادرست از فناوری‌های هوش مصنوعی و ترویج رفتارهای پژوهشی اخلاق‌مند تدوین کنند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که با به‌کارگیری رویکردهای آموزشی هدفمند برای توانمندسازی دانشجویان و پژوهشگران نوپا در زمینه استفاده صحیح و مناسب از هوش مصنوعی، و با ارتقای سطح آگاهی آنان نسبت به انواع تخلفات پژوهشی، و طراحی فعالیت‌های یادگیری که تفکر انتقادی و خلاقیت را پرورش می‌دهند، بدون تردید می‌توان از ظرفیت‌های هوش مصنوعی در خدمت اصالت پژوهش و بهبود فرآیند یادگیری بهره گرفت.

هوش مصنوعی آموزش عالی اخلاق علمی سرقت ادبی آموزش