آلودگی سطح و افزایش دمای کارکرد از عوامل مهم افت تولید و کاهش دوام سامانه های فتوولتائیک اند؛ دو مسئله ای که در اقلیم های گرم و خشک و محیط های شهری معمولاً هم زمان رخ می دهند. این مقاله ظرفیت پوشش های پلیمری را برای کاهش چسبندگی آلودگی و دفع غیرفعال گرما بررسی می کند، با این قید که پوشش سطح جلویی نباید عبور تابش مفید به سلول را مختل کند. برای این منظور، نتایج پژوهش های اخیر درباره ماتریس های پلی سیلوکسانی، پلی وینیلیدن فلورایدی، پلی متیل متاکریلاتی، اکریلیک ـ معدنی، پلی اتیلن ترفتالات و ساختارهای چندلایه از نظر ترشوندگی، رفتار اپتیکی، گسیلندگی فروسرخ، کاهش دما، اثر الکتریکی و دوام مقایسه شدند. شواهد نشان می دهد پوشش های آب گریز می توانند رسوب یا چسبندگی گردوغبار را کاهش دهند و پاک شدن سطح با باران یا شست وشو را آسان تر کنند. پلیمرهای خنک کننده تابشی نیز در صورت طراحی مناسب پاسخ طیفی، قادر به کاهش دما هستند؛ اما پوشش های سفید و بسیار بازتابنده که برای بام یا سطوح غیرشفاف ساخته شده اند، الزاماً برای جلوی ماژول مناسب نیستند. گزینه های شفاف یا انتخاب گر طیفی سازگاری بیشتری با این کاربرد دارند. در کنار عملکرد اولیه، پایداری در برابر فرابنفش، رطوبت، سایش و شست وشوی تکراری باید بخشی از معیار انتخاب باشد. بر این مبنا، ارزیابی پوشش فتوولتائیک در پنج محور اپتیکی، سطحی، حرارتی، الکتریکی و دوام پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها: پوشش پلیمری سامانه فتوولتائیک خودتمیزشوندگی خنک سازی تابشی ضدآلودگی دوام