Apadana موسسه آموزش عالی آپادانا New Researches in the Smart City فصلنامه پژوهش های نوین در شهرهوشمند 2980-8936 Effect of Self-Cleaning and Cooling Polymeric Coatings on the Performance and Stability of Photovoltaic Systems تأثیر پوشش های پلیمری خودتمیزشونده و خنک کننده بر عملکرد و پایداری سامانه های فتوولتائیک FA Ali Akbar Yousefi Professor, Iran Polymer and Petrochemical Institute, Tehran, Iran علی اکبر یوسفی استاد، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، تهران، ایران Mahnaz Saadat Tagharoudi Ph.D. Student in Polymer Engineering, Iran Polymer and Petrochemical Institute, Tehran, Iran مهناز سعادت تقرودی دانشجوی دکتری مهندسی پلیمر، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، تهران، ایران Photovoltaic modules operating in urban and arid environments are exposed to both surface soiling and elevated temperature. Soiling reduces the light reaching the cells, while heat lowers electrical output and can accelerate material degradation. Polymeric surface coatings may address both problems, but a coating used on the front of a module must retain high transmission in the wavelength range used by the cell. This review compares recent experimental, modelling, and review studies on self-cleaning and radiative-cooling coatings, with attention to polymer chemistry, surface wettability, optical response, mid-infrared emissivity, thermal and electrical performance, and environmental durability. Hydrophobic polysiloxane, PVDF-based, PMMA-based, acrylic-hybrid, PET, and multilayer systems are considered. The literature shows that self-cleaning coatings can reduce dust adhesion or improve removal by rain and washing. Polymeric radiative coolers can also provide useful temperature reductions, although highly solar-reflective designs developed for roofs or other opaque surfaces are generally unsuitable for the illuminated face of a photovoltaic module. Transparent or spectrally selective coatings are therefore the more compatible option. Long-term performance under ultraviolet exposure, humidity, abrasion, and repeated cleaning remains a central limitation. On this basis, optical, surface, thermal, electrical, and durability criteria should be evaluated together when selecting a coating for photovoltaic service. آلودگی سطح و افزایش دمای کارکرد از عوامل مهم افت تولید و کاهش دوام سامانه های فتوولتائیک اند؛ دو مسئله ای که در اقلیم های گرم و خشک و محیط های شهری معمولاً هم زمان رخ می دهند. این مقاله ظرفیت پوشش های پلیمری را برای کاهش چسبندگی آلودگی و دفع غیرفعال گرما بررسی می کند، با این قید که پوشش سطح جلویی نباید عبور تابش مفید به سلول را مختل کند. برای این منظور، نتایج پژوهش های اخیر درباره ماتریس های پلی سیلوکسانی، پلی وینیلیدن فلورایدی، پلی متیل متاکریلاتی، اکریلیک ـ معدنی، پلی اتیلن ترفتالات و ساختارهای چندلایه از نظر ترشوندگی، رفتار اپتیکی، گسیلندگی فروسرخ، کاهش دما، اثر الکتریکی و دوام مقایسه شدند. شواهد نشان می دهد پوشش های آب گریز می توانند رسوب یا چسبندگی گردوغبار را کاهش دهند و پاک شدن سطح با باران یا شست وشو را آسان تر کنند. پلیمرهای خنک کننده تابشی نیز در صورت طراحی مناسب پاسخ طیفی، قادر به کاهش دما هستند؛ اما پوشش های سفید و بسیار بازتابنده که برای بام یا سطوح غیرشفاف ساخته شده اند، الزاماً برای جلوی ماژول مناسب نیستند. گزینه های شفاف یا انتخاب گر طیفی سازگاری بیشتری با این کاربرد دارند. در کنار عملکرد اولیه، پایداری در برابر فرابنفش، رطوبت، سایش و شست وشوی تکراری باید بخشی از معیار انتخاب باشد. بر این مبنا، ارزیابی پوشش فتوولتائیک در پنج محور اپتیکی، سطحی، حرارتی، الکتریکی و دوام پیشنهاد می شود. https://nrsc.apadana.ac.ir/downloadfilepdf/1283300