موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه پژوهش های نوین در شهرهوشمند 2980-8936 2 1 2023 11 16 Resilience in Urban Management, a Key Component for Smart Cities تاب‌‌آوری در مدیریت شهری، مؤلفه کلیدی برای شهرهای هوشمند 31 39 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA صادق معاون برنامهریزی و توسعه سرمایه انسانی شهرداری ارومیه، ارومیه، ایران. توحید اداره پژوهش و خلاقیت شهرداری ارومیه، ارومیه، ایران. امین اداره پژوهش و خلاقیت شهرداری ارومیه، ارومیه، ایران. امین اداره پژوهش و خلاقیت شهرداری ارومیه، ارومیه، ایران. مینا اداره پژوهش و خلاقیت شهرداری ارومیه، ارومیه، ایران. 2023 09 06 The concept of resilience is a relative, dual, and comparative concept among a system, local society, group, and family, indicating the ability to return to the previous state after encountering challenges. In other words, in situations where a system, group, family, society, or city is affected by various physical, social, economic, and environmental problems and has the potential to return to its previous state, showing a form of elasticity that rebounds like a spring to its initial position, the term resilience becomes meaningful. This study aims to first identify the relationship between urban resilience in the dimension of urban management and smart cities. Then, it delves into the role of urban management in implementing short-term and long-term urban planning solutions towards achieving a resilient city. The study examines the connection between increasing urban resilience, smart cities, and the role of urban managers in this regard. Municipalities, as entities responsible for urban management, need to identify the existing capacities and potentials in cities. Additionally, they should provide these capacities to smart city specialists to enhance urban resilience through technologies, new energy resources, and intelligent management. This effort aligns with the goals of sustainable urban development. مفهوم تاب‌آوری، یک مفهوم نسبی، دووجهی و قیاسی بین یک سامانه، سیستم، اجتماع محلی، گروه و خانواده بوده که توانایی بازگشت به گذشته بعد از بروز مشکلات را دارد. به عبارت دیگر، مواقعی که یک سیستم، گروه، خانواده، اجتماع و یا شهر دچار آسیب از انواع مختلف کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی ‌‌شود و پتانسیل بازگشت به شرایط قبلی خود را داشته (به‌نوعی حالت الاستیکی داشته به‌طوری‌که مانند یک فنر بعد از کشیده شدن به جای اولیه خود بازگردد) و در این بازگشت، زیرساخت‌ها متحمل کمترین آسیب و خسارت شوند، واژه تاب‌آوری معنا پیدا می‌‌کند. مدیران شهری، چه در قالب مدیریت شهری و چه در قالب مدیریت سرمایه‌‌های اجتماعی، باید با ایجاد بسترهای مناسب، تاب‌‌آوری شهری در راستای توسعه پایدار شهری را محقق سازند. مقاله حاضر در پی آن است که ابتدا رابطه بین تاب‌‌آوری شهری در بعد مدیریت شهری و شهر هوشمند را مشخص نموده و سپس به نقش مدیریت شهری در اجرای برنامه‌‌ریزی‌‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت شهری در راستای تبیین راهکارهایی جهت نیل به شهری تاب‌‌آور بپردازد. در این مطالعه، ارتباط بین افزایش تاب‌‌آوری شهری و شهر هوشمند و نقش مدیران شهری در این راستا مورد بررسی قرار گرفته است. بررسی منابع موجود در این زمینه نشان می‌‌دهد، همواره ظرفیت‌‌ها و پتانسیل‌‌های فراوانی در شهرها وجود دارد که در بسیاری از موارد نادیده گرفته می‌‌شود زیرا توجه ویژه به این ظرفیت‌‌ها نیازمند صرف وقت و تأمل بسیار بوده و به مقایسه بهتر و استخراج ارتباط بین شهر هوشمند و تاب‌‌آوری مدیریت شهری نیاز دارد که می‌‌بایست سازوکار آن توسط مدیریت شهری، آن هم با دید توسعه پایدار شهری صورت پذیرد. شهرداری‌‌ها به‌عنوان نهاد مدیریت شهری، لازم است ظرفیت‌‌ها و پتانسیل‌‌های موجود در شهرها را شناسایی نموده و در کنار سایر منابع مربوط به تاب‌‌آوری شهری، این ظرفیت‌‌ها را در اختیار متخصصان هوشمند‌‌سازی شهری قرار دهند تا آنان با استفاده از تکنولوژی و منابع انرژی‌‌های نو و حتی مدیریت هوشمند، شهر را از لحاظ تاب‌‌آوری بهبود بخشند. /downloadfilepdf/313663