گسترش حسگرهای بی سیم و گره های اینترنت اشیا در ساختمان های هوشمند، نیاز به منابعی را افزایش داده است که بدون تعویض مکرر باتری بتوانند توان مورد نیاز تجهیزات کم مصرف را فراهم کنند. سلول های خورشیدی آلی پلیمری به دلیل امکان تنظیم طیف جذب و گاف انرژی، وزن کم، انعطاف پذیری و ساخت محلولی، از گزینه های مناسب برای برداشت انرژی از نور محیط به شمار می روند؛ با این حال، رفتار آن ها در نور کم با عملکردشان زیر تابش استاندارد خورشید یکسان نیست. در این مقاله، عوامل ماده ای، ریزساختاری، الکتریکی و سامانه ای مؤثر بر عملکرد این سلول ها با تکیه بر پژوهش های اخیر بررسی شده است. مقایسه مطالعات نشان می دهد که با کاهش شدت نور، مقاومت شنت، جریان نشتی، بازترکیب تله ای و اتلاف غیرتابشی ولتاژ نقش پررنگ تری پیدا می کنند. تطابق طیفی، بی نظمی انرژی، مورفولوژی لایه فعال و کیفیت رابط ها نیز بر ولتاژ مدار باز و ضریب پرشدگی اثر مستقیم دارند. در ابعاد بزرگ تر، عیب های ساخت و شیوه اتصال زیرسلول ها می توانند افت ناشی از شنت را تشدید کنند. بنابراین، سنجش قابلیت کاربرد این فناوری نباید به راندمان سلول محدود شود و لازم است توان قابل برداشت، تلفات مدار مدیریت توان، ظرفیت ذخیره ساز و چرخه کاری بار نیز در نظر گرفته شود. با طراحی هماهنگ ماده، دستگاه و سامانه، فتوولتائیک آلی پلیمری می تواند بخشی از انرژی مورد نیاز حسگرها و تجهیزات الکترونیکی کم مصرف در محیط های داخلی را تأمین کند.

کلیدواژه ها: سلول خورشیدی آلی پلیمر مزدوج تابش کم فتوولتائیک داخلی اینترنت اشیا برداشت انرژی